W drodze do słońca – kierunek Andaluzja

Złotą polską jesień zaczęłam od wyprawy z grupą przyjaciół w Karkonosze, do przepięknego Gruszkowa k / Jeleniej Góry. Z kijkami Nordic Walking przeszliśmy górskie szlaki, zdobyliśmy Chojnik i zwiedziliśmy Kamienne Miasto w Czechach.

Jednak tęsknota za słońce i ciepłem pozostała i zaprowadziła mnie do Andaluzji, z nieodłączną kompanką moich wypraw Agatką i z biurem My Adventure Jarka Czaplickiego. Andaluzja, ze stolicą w Sewilli – to jeden z 17 autonomicznych regionów Hiszpanii, kraina pogodnych i roześmianych ludzi, pięknych zabytków i krajobrazów. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Według statystyk jest tam 300 dni słonecznych w ciągu roku – w Polsce tylko 80. Pierwszy kontakt z Andaluzją to Malaga, miasto pełne zabytków, pamiętających czasy Rzymian i Maurów – pozostałości rzymskiego Teatru Romano z I wieku p.n.e, mauretański zamek i górująca nad miastem forteca Alcazaba, wzniesiona przez Maurów w VIII w. Zabytki okolone są ogrodami pełnymi zapachu ziół: rozmarynu, tymianku i lawenda. Byłam zachwycona. Od lat interesuję się aromaterapią, doceniam nie tylko urok roślin, ich zapach, ale też moc jaką mają na nasze zdrowie. W Maladze jest 30 muzeów, z których najsłynniejsze to Muzeum Pabla Picassa i Muzeum Carmen Thyssen. W muzeum Carmen stała ekspozycja liczy 200 dzieł, w przeważającej ilości andaluzyjskich artystów.

Pablo Picasso urodzony 25 października 1881 roku w Maladze, gdzie spędził dzieciństwo, uznawany jest za jednego z najwybitniejszych artystów XX wieku, stworzył nurt malarstwa zwany kubizmem. Czasami po ulicach Malagi przechadza się, pochodzący z tego miasta, słynny aktor Antonio Banderas.

Andaluzja jest cudowna, magiczna, to klejnot Hiszpanii. Każde jej miasto ma swoją bogatą historię, klimat, a zwiedzanie jest niezwykłą podróżą przez wieki. Setenil de las Bodegas – w drodze do Rondy, zwiedzamy tę malowniczą miejscowość w prowincji Kadyks. Większość jej domów została zbudowana w jamach skalnych. Duże wrażenie robią też pobielone wapnem elewacje domów, charakterystycznych dla pueblos blancos (białych miasteczek), stojących pod wielką skalną półką.

Ronda – perła prowincji Malaga, historyczne miasto na andaluzyjskim szlaku, przecięte wąwozem El Tajo. Po jednej stronie wąwozu jest starsza dzielnica mauretańska, po drugiej dzielnica chrześcijańska.

Obie łączy most Puente Nuevo. Widok z mostu na wąwóz El Tajo z wysokości 100 metrów może przyprawić o zawrót głowy. Legenda głosi, że twórca tego dzieła, andaluzyjski architekt Jose Martin de Aldehuela popełnił samobójstwo, skacząc w dół wąwozu, gdy zdał sobie sprawę, że nigdy więcej nie wybuduje czegoś tak wspaniałego.
Ronda uznana jest również za kolebkę walki z bykami. Pierwsza walka odbyła się w XVIII wieku, a arenę zaprojektował ten sam architekt, który zbudował słynny most Puente Nuevo. Na terenie areny oglądaliśmy Muzeum Korridy, gdzie zgromadzone są eksponaty dwóch wielkich rodów torreadorów – Romero i Ordonez. Ród Romero uznawany jest za twórcę nowoczesnej korridy (walka piesza bez udziału koni), a Antonio Ordonez przyjaźnił się z Ernestem Hemingwayem.

Ernest Hemingway słynny pisarz amerykański upodobał sobie to miasto. Był korespondentem wojennym, opisał okrutną wojnę domową, która wybuchła w Hiszpanii w 1936 roku. Opisał ją w powieści „Komu bije dzwon”. Poznał zawiłości Hiszpanii, jej tradycję i historię. Uwielbiał walki byków i poświęcił im swoją książkę „Śmierć po południu”.

Na naszej trasie trasie objazdowej następna atrakcja:
– Caminito del Rey – pieszy szlak znany jako Ścieżka Króla, zbudowany wzdłuż ścian wąwozu,
– Desfiladero de los Gaitanes.

Szlak połączony z budową zapory wodnej i nazwany na cześć króla Alfonsa XIII, który jednak nie przeszedł go w całości, z powodu ulewnego deszczu i niekorzystnych warunków atmosferycznych. Na szlaku obowiązuje zachowanie wszelkich zasad bezpieczeństwa. Ruszyliśmy w hełmach na głowach, z uwagi na wystające i spadające kamienie, ubrani w sportowe buty i ubrania, przeszliśmy ok. 8 km wąskimi ścieżkami, pomiędzy wystającymi głazami i na koniec wiszącą i ruszającą się kładką pomiędzy skałami. Na szczęście pogoda dopisała, była dobra widoczność, niezapomniane wrażenia.

Następnego dnia Sewilla – miasto gorzkich pomarańczy, które rosną dosłownie wszędzie. W październiku zaczynają dojrzewać, ale zbiory będą dopiero w grudniu. Choć wyglądają urzekająco, to jednak nie nadają się do bezpośredniego jedzenia, ze względu na swój intensywnie kwaśny i gorzki smak, za to idealne są na bogate w witaminę C konfitury i słodkie wina. Sewilla to piękne i urzekające miasto. Stąd pochodzili bohaterowie oper Carmen i Don Juan. Oglądamy katedrę Najświętszej Maryi Panny, jednej z największych na świecie, wzniesionej w miejscu dawnego meczetu z IX wieku. Architekt Alonso Martinez wypowiedział niezapomniane słowa: „ Postawmy budowlę tak ogromną, aby ci, którzy ją zobaczą w pełnej okazałości, stwierdzili, że postradaliśmy zmysły”. W katedrze znajduje się grobowiec Krzysztofa Kolumba, który nie życzył sobie być pochowanym w… ziemi hiszpańskiej. Ten wielki żeglarz, Genueńczyk, ma więc taki grób w katedrze, że trumna jest usadowiona na ramionach posągów ludzi. Tym samym spełniło się jego życzenie, nie spoczął w ziemi hiszpańskiej.

W katedrze znajduje się oryginalny obraz Franceska de Goyi z wizerunkiem św. Justyny i św. Rufiny, patronek Sewilli.

Kolejnym etapem zwiedzania Andaluzji jest Kordoba – miasto zabytków trzech wielkich kultur: rzymskiej, arabskiej i chrześcijańskiej, gdzie zamieszkiwali wspólnie i w poszanowaniu muzułmanie, chrześcijanie i wyznawcy judaizmu. Zwiedzamy najważniejszy zabytek Kordoby słynny meczet La Mezquita o bardzo bogatej historii. Najpierw Rzymianie wznieśli świątynię Janusza, następnie w 785 r. Maurowie rozpoczęli budowę Wielkiego Meczetu, a gdy chrześcijanie w 1236 roku wkroczyli do Kordoby, został przekształcony w kościół. We wnętrzu Mezquity wznosi się ponad 800 kolumn, ( a było ich 1293), a każda wykonana jest z jaspisu, granitu i marmuru, połączone piętrzącymi się arkadami tworzą wyjątkową scenerię.

W otwartym patio, jednym z największych w Hiszpanii, rośnie ok 100 drzew gorzkiej pomarańczy, które posadzono pod koniec XVIII wieku.

Z meczetu blisko do dzielnicy żydowskiej, potem do arabskiej. W dzielnicy żydowskiej, na jednej z wystaw jubilerskich zauważyłam przepiękną ozdobę srebrną wykonaną metoda filigranu, techniki artystycznej, polegającej na tworzeniu biżuterii z cienkich, skręconych drucików, tworzących ażurowe wzory. Metoda stosowana od starożytności i bardzo popularna we włoskim złotnictwie renesansowym. Osobiście lubię biżuterię wykonaną ta techniką, już prawie dziś zapomnianą.

Powoli wędrówka po Andaluzji dobiega końca. Pozostały tylko dwa główne miejsca – Granada i Gibraltar. Granada, kraina moich snów, jak mówi najsłynniejsza pieśń o Granadzie, wykonywana przez słynnych tenorów, skomponowana przez Meksykanina Agustina Lara w 1935 roku. Najsłynniejszym zabytkiem jest Alhambra – jeden z najpiękniejszych kompleksów pałacowych, zapomniana do początku XIX wieku. Nieoczekiwanie pomógł Alhambrze pisarz amerykański Washington Irving, który w 1826 roku rozpoczął pracę w ambasadzie Stanów Zjednoczonych. Po przeprowadzeniu się do Granady spisywał zasłyszane opowieści. Zamieszkał w częściowo zrujnowanych komnatach Alhambry i tam tworzył. Dzięki jego książce „Opowieści z Alhambry” świat odkrył na nowo jej piękno. Ciekawostką jest to, że w Muzeum Alhambry można było nabyć „Opowieści z Alhambry” w języku polskim.

Wznoszone przez Maurów budowle na wzgórzu al.- Sabika to przykład arabskiej architektury w Europie. Najstarsza Alcazaba, twierdza, z której jest piękny widok na okolicę. Z jednej z wież 2 stycznia 1492 roku Maurowie zobaczyli chrześcijańskie krzyże i chorągwie katolickie i sułtan Muhammad XII oddał Alhambrę Hiszpanom. Chrześcijańscy zdobywcy nie zburzyli bajecznej rezydencji, byli pod jej ogromnym wrażeniem. W Alhambrze robi wrażenie Dziedziniec Lwów, stanowiący symbol Alhambry. Cztery strumyki płyną do środka pałacu i kończą bieg w fontannie z dwunastoma posągami lwami. Wszystko opiera się na liczbie 12, co odpowiada 12 miesiącom i 12 znakom zodiaku. Jeśli chodzi o lwy, to istnieje domniemanie, że ich rzeźby zostały wykonane przez chrześcijan, ponieważ Koran zabrania takich przedstawień. Drugim ważnym miejscem w Alhambrze jest Pałac Witraży, w którym Krzysztof Kolumb namówił Izabelę Kastylijską do wsparcia jego wyprawy, która miała krótszą drogę do Indii. A dokonał odkrycia Ameryki Kilkaset lat później cesarz Napoleon Bonaparte – znienawidzony przez Hiszpanów- chciał wysadzić Alhambrę.

Ostatni punkt naszej wyprawy do Andaluzji to Gibraltar. Jest to ostatnia kolonia brytyjska. Turyści zatrzymują się na stronie hiszpańskiej i kierują się przez lotnisko do strefy brytyjskiej. Dla Polaków jest to ważne miejsce, z uwagi na tragiczne wydarzenie związane ze śmiercią gen, Władysława Sikorskiego – 4 lipca 1943 roku.

Najbardziej rozpoznawalnym miejscem Gibraltaru jest skała Gibraltarska wznosząca się 426 m n.p.m. Z Gibraltaru widać wybrzeże Afryki, co czyni to miejsce wyjątkowym. Na Gibraltarze jest ok. 150 jaskiń, największą i najpiękniejszą jest Jaskinia Św. Michała. Atrakcją Gibraltaru są małpy magoty gibraltarskie. Podobno, jak długo małpy tu będą to Gibraltar będzie należał do Korony Brytyjskiej. Gibraltar ma swój parlament, lotnisko i port, nie jest częścią Unii Europejskiej (ale ma specjalny status, może podpisywać z nią umowy handlowe).

Podczas czasu wolnego podczas zwiedzania, natknęłyśmy się na polski kościół, gdzie akurat odbywała się msza w języku polskim. To taki polski akcent na zakończenie pobytu na Gibraltarze.

Wędrówka po Andaluzji przyniosła dużo pięknych wrażeń i wspomnień. Tu dla mnie wszystko było wyjątkowe, zapachy, pogodni ludzie, ciepły i łagodny klimat, przyroda, szum morza, smaczne jedzenie.

Polecieliśmy tylko do Hiszpani, a byliśmy na ziemi brytyjskiej, a w drodze powrotnej niespodziewanie (ze względu na niepożądanego pasażera) zawitaliśmy z międzylądowaniem do francuskiej Nicei. To są uroki podróży.

Bardzo dziękuję wszystkim osobom, z którymi spędziłam tak miłe chwile!